Μετά τους περσικούς πολέμους, η τύχη των Βοιωτών (όπως και των Ωρωπίων) συναρτάται με αυτή των δύο μεγάλων αντιπάλων δυνάμεων, Αθήνας και Σπάρτης. Στη Μάχη της Τανάγρας (457π.Χ.), οι Σπαρτιάτες μαζί με τους Θηβαίους μάχονται στην κοιλάδα του Ασωπού εναντίον 14 χιλιάδων πολεμιστών Αθηναίων, Αργείων και Θεσσαλών ιππέων. Μετά από σκληρή και αμφίρροπη μάχη νικούν οι Σπαρτιάτες και οι Θηβαίοι.
 |
| Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας |
Το 313/312 π.Χ. ο Ωρωπός προσαρτάται στο Κοινό των Βοιωτών το οποίο αποτελούσε μια συμμαχία μικρών κρατιδίων, με κέντρο μία ισχυρή πόλη της Βοιωτίας. Οι εκπρόσωποι των πόλεων στο Κοινό ονομάζονταν Βοιωτάρχες και ασκούσαν τη στρατιωτική εξουσία σε περίοδο πολέμου. Κάθε πόλη εξέλεγε έναν Βοιωτάρχη με εξαίρεση τη Θήβα που εξέλεγε δύο.
Τα τελευταία χρόνια η τοπική λογοτεχνική δημιουργία παρουσιάζει αξιοσημείωτη άνθηση, με την εμφάνιση νέων συγγραφικών φωνών, αλλά και με την ενεργή παρουσία καταξιωμένων δημιουργών, των οποίων ο δεσμός με τον Ωρωπό δεν είναι πάντοτε ευρέως γνωστός.
Το πιο γνωστό από τα μοναστήρια που βρίσκονται στο νησί του Μαρμαρά, το είναι το μοναστήρι του Αγίου Τιμοθέου, του Πολιούχου Αγίου και προστάτη της Προκοννήσου που εορταζόταν με μεγάλες τιμές σε όλο το νησί.
Χτισμένο
σε υψόμετρο 340 μέτρων, ανάμεσα σε ρεματιές και σε δάση, το Πολυδένδρι
συνορεύει με το Καπανδρίτι και τις Αφίδνες. Απέχει 33 χιλιόμετρα από την Αθήνα
και η εξέλιξη του πληθυσμού του σύμφωνα με τις τελευταίες απογραφές έχει ως
εξής:
2001: 1.179 κάτοικοι
2011: 1.385 κάτοικοι
2021:1.221 κάτοικοι
Η Αρχαία Ωρωπία ήταν η ιστορική περιοχή της βορειοανατολικής Αττικής, στα σύνορα με τη Βοιωτία. Στην καρδιά της βρισκόταν το περίφημο Αμφιάρειο, το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο ιερό της αρχαίας Ελλάδας αφιερωμένο στον μάντη και χθόνιο θεό Αμφιάραο. Στην Ιλιάδα του Ομήρου, η περιοχή αναφέρεται ως Γραία — όνομα που ο Θουκυδίδης ταυτίζει με την Ωρωπία.
Το Χαλκούτσι δεν είναι μόνο ένας καλοκαιρινός προορισμός. Ήταν πιθανότατα ένας από τους οικισμούς της Αρχαίας Ωρωπίας, αλλά και στη σύγχρονη εποχή ένα κομμάτι μνήμης για όσους το έζησαν, με ιστορίες από αμέτρητες βόλτες στις παραλίες του, ξενύχτια στην Anyway, συναντήσεις στο Διεθνές και νόστιμες πίτσες στο Les Amis. Ένας τόπος που συνεχίζει να προκαλεί την ίδια νοσταλγία και να καλεί τους επισκέπτες του να ανακαλύψουν τη δική τους ιστορία δίπλα στη θάλασσα του Νότιου Ευβοϊκού.
Το Συκάμινο συνορεύει βόρεια με το Χαλκούτσι, νότια με το Ασπροχώρι του Αυλώνα, ανατολικά με το χωριό Ωρωπός και δυτικά με τον Αυλώνα και εν μέρη με τον Δήμο Τανάγρας, στο σημείο ανάμεσα στα Οινόφυτα και το Δήλεσι.
Η Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου ιδρύθηκε το 1973 από τον Γέροντα Αρχιμανδρίτη Καλλίνικο Καρούσο (μετέπειτα Μητροπολίτης Πειραιώς), και τους Αρχιμανδρίτες Χριστόδουλο Παρασκευαϊδη (μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος) και τον Αμβρόσιο Λενή (πρώην Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας).
Στην αρχαιότητα οι Αφίδνες ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις που ίδρυσε ο Κέκροπας και που αργότερα συνένωσε ο Θησέας για να δημιουργήσει το κράτος της Αθήνας. Το όνομά τους το χρωστούν στον τοπικό ήρωα Άφιδνο, ενώ η ονομασία σε πληθυντικό αριθμό (Αφίδναι), δηλώνει περισσότερους του ενός οικισμούς. Αποτέλεσαν δήμο της Ανδριανίδος, Αιαντίδος, Λεοντίδος και Πτολεμαΐδος φυλής.
Γιορτάζουν και φέτος τα Νέα Παλάτια συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση από τα παλαιά Παλάτια του Μαρμαρά όπου ο χορός του Αη-Γιωργιού γινόταν στη μεγάλη πλατεία του χωριού κάτω από τον πλάτανο της παραλίας, με πάνδημη συμμετοχή. Το απόγευμα της γιορτής τ’ Άη-Γιωργιού, στο μέσο της πλατείας, τοποθετείται σε καταστόλιστο εικονοστάσι η εικόνα του Αγίου, που είναι φερμένη από την ομώνυμη εκκλησιά των Παλατιών της Προκοννήσου, και ολόγυρα αρχίζουν να χορεύουν όλοι το τραγούδι του.
Από την Κυριακή 19 Απριλίου 2026 φτάνει και στη Σκάλα Ωρωπού η Αστική Συγκοινωνία και με την αφορμή αυτή παραθέτουμε παρακάτω μια ιστορική αναδρομή της εξέλιξης των συγκοινωνιών της περιοχής του Ωρωπού από το 1904 έως σήμερα.
Η «Σφαγή στο Δήλεσι» (ή «Το Δράμα του Ωρωπού», ή «Το Ωρώπειον Άγος» όπως επίσης λέγεται) ήταν η σύλληψη, η ομηρία και τελικά η θανάτωση, από τους λήσταρχους Αρβανιτάκηδες, ομάδας Άγγλων και Ιταλών περιηγητών στις αρχές του Απριλίου του 1870 στο Δήλεσι. Το γεγονός αυτό είχε αντίκτυπο στις διπλωματικές σχέσεις Ελλάδας, Αγγλίας και Ιταλίας, και οδήγησε τελικά στην πτώση της κυβέρνησης του Θρασύβουλου Ζαΐμη.